Amerykanin w Polsce

	"Z pewnych powodów" - tak brzmiało oficjalne wyjaśnienie przyczyn, z których w styczniu 1904 roku Ransom Eli Olds opuścił założoną przez siebie firmę Olds Motor Works. Ludzie z branży wiedzieli jednak, że tak naprawdę nie zgadzał się z polityką właścicieli firmy, rodziny Smithsów. Chcieli oni zaprzestać modelu Curved Dash, ulubionego auta Oldsa, i skoncentrować się na wytwarzaniu luksusowych samochodów. Spekulacje na temat jego dalszej działalności nie trwały długo, bo jeszcze tego samego lata Olds otworzył swoją kolejną firmę R.E. Olds Company. Smithsowie natychmiast zaprotestowali, gdyż według nich Ransom sprzedał im swe nazwisko jako markę. Nie sprzedał jednak inicjałów i tak narodziła się Reo Motor Company. Pierwszy samochód Reo był gotów już na jesieni 1904 roku. Dwucylindrowy silnik o mocy 16 KM napędzał autko z 5-osobowym odkrytym nadwoziem. Wkrótce pojawił się model jednocylindrowy, sprzedawany za pół ceny modelu 2-cylindrowego, czyli za 655 dolarów. W 1906 roku Olds przygotował nawet pojazd 4-cylindrowy, ale sam twórca stwierdził, że model jest zbyt drogi i jeszcze w tym roku zaprzestano jego produkcji. W 1905 roku Reo dwukrotnie przejechał USA w poprzek, z minimalną liczbą punktów karnych ukończył także prestiżowy Glidden Tour - rajd samochodów turystycznych. Nic dziwnego, że auta Reo szybko zdobyły klientów, a na listach sprzedaży w 1907 roku marka zajęła trzecie miejsce za Fordem i Buickiem. Podobnie jak konkurenci, w 1909 roku Olds przygotował 4-cylindrowy silnik o mocy 35 KM. Model sprzedawano w cenie aut 2-cylindrowych. Nowy Reo był napędzany wałem Kardana, miał kierownicę po lewej stronie i samopowracalny mechanizm kierowniczy. Ransom działał w przemyśle samochodowym od ćwierćwiecza i po prostu czuł się zmęczony. W 1912 roku zaprezentował auto reklamowane jako pożegnalny samochód Oldsa. Reo the Fifth (Piąty), bo tak go nazwano, stanowił modernizację wcześniejszego modelu. Najważniejszą zmianą było zainstalowanie dźwigni zmiany biegów pośrodku, a nie jak dotychczas - z boku auta. Olds zajął się nowymi sprawami, zarządzanie firmą przekazał innym. Dla siebie zachował prawo głosu jedynie w najważniejszych sprawach. Często zaskakiwał pracowników swymi decyzjami, na przykład zakazał rozbudowy zakładów. Dziwne zachowanie tłumaczył niechęcią do rywalizacji z Fordem. Dwa lata dealerzy przekonywali Oldsa o konieczności budowy z 6-cylindrowym motorem. Mimo skromnej produkcji firma osiągała wysokie zyski, także dzięki oferowanym (od 1908 roku) pojazdom ciężarowym. W 1927 roku na rynku znalazł się słynny model Flying Cloud, oczywiście wyposażony w 6-cylindrowy silnik o mocy 73 KM, chociaż auto skromnie reklamowano jako 65-konne. Zgodnie z modą tego okresu pojazd miał drewniane szprychowe koła, za którymi kryły się nowoczesne, bębnowe hamulce o wewnętrznych rozpieranych szczękach (w USA stosowano zewnętrzne zaciskające się na bębnie). Firma poważnie ucierpiała podczas Wielkiego Kryzysu. Dawnych zysków nie udało się osiągnąć nawet dzięki 8-cylindrowemu modelowi Royale. W 1934 roku Olds zrzekł się kontroli nad firmą, która dwa lata później skoncentrowała się na produkcji ciężarówek. Zmarł w 1950 roku.

  "Z pewnych powodów" - tak brzmiało oficjalne wyjaśnienie przyczyn, z których w styczniu 1904 roku Ransom Eli Olds opuścił założoną przez siebie firmę Olds Motor Works. Ludzie z branży wiedzieli jednak, że tak naprawdę nie zgadzał się z polityką właścicieli firmy, rodziny Smithsów. Chcieli oni zaprzestać modelu Curved Dash, ulubionego auta Oldsa, i skoncentrować się na wytwarzaniu luksusowych samochodów.

  Spekulacje na temat jego dalszej działalności nie trwały długo, bo jeszcze tego samego lata Olds otworzył swoją kolejną firmę R.E. Olds Company. Smithsowie natychmiast zaprotestowali, gdyż według nich Ransom sprzedał im swe nazwisko jako markę. Nie sprzedał jednak inicjałów i tak narodziła się Reo Motor Company.

  Pierwszy samochód Reo był gotów już na jesieni 1904 roku. Dwucylindrowy silnik o mocy 16 KM napędzał autko z 5-osobowym odkrytym nadwoziem. Wkrótce pojawił się model jednocylindrowy, sprzedawany za pół ceny modelu 2-cylindrowego, czyli za 655 dolarów. W 1906 roku Olds przygotował nawet pojazd 4-cylindrowy, ale sam twórca stwierdził, że model jest zbyt drogi i jeszcze w tym roku zaprzestano jego produkcji.

  W 1905 roku Reo dwukrotnie przejechał USA w poprzek, z minimalną liczbą punktów karnych ukończył także prestiżowy Glidden Tour - rajd samochodów turystycznych. Nic dziwnego, że auta Reo szybko zdobyły klientów, a na listach sprzedaży w 1907 roku marka zajęła trzecie miejsce za Fordem i Buickiem. Podobnie jak konkurenci, w 1909 roku Olds przygotował 4-cylindrowy silnik o mocy 35 KM. Model sprzedawano w cenie aut 2-cylindrowych. Nowy Reo był napędzany wałem Kardana, miał kierownicę po lewej stronie i samopowracalny mechanizm kierowniczy.

  Ransom działał w przemyśle samochodowym od ćwierćwiecza i po prostu czuł się zmęczony. W 1912 roku zaprezentował auto reklamowane jako pożegnalny samochód Oldsa. Reo the Fifth (Piąty), bo tak go nazwano, stanowił modernizację wcześniejszego modelu. Najważniejszą zmianą było zainstalowanie dźwigni zmiany biegów pośrodku, a nie jak dotychczas - z boku auta. Olds zajął się nowymi sprawami, zarządzanie firmą przekazał innym. Dla siebie zachował prawo głosu jedynie w najważniejszych sprawach. Często zaskakiwał pracowników swymi decyzjami, na przykład zakazał rozbudowy zakładów. Dziwne zachowanie tłumaczył niechęcią do rywalizacji z Fordem. Dwa lata dealerzy przekonywali Oldsa o konieczności budowy z 6-cylindrowym motorem. Mimo skromnej produkcji firma osiągała wysokie zyski, także dzięki oferowanym (od 1908 roku) pojazdom ciężarowym.

  W 1927 roku na rynku znalazł się słynny model Flying Cloud, oczywiście wyposażony w 6-cylindrowy silnik o mocy 73 KM, chociaż auto skromnie reklamowano jako 65-konne. Zgodnie z modą tego okresu pojazd miał drewniane szprychowe koła, za którymi kryły się nowoczesne, bębnowe hamulce o wewnętrznych rozpieranych szczękach (w USA stosowano zewnętrzne zaciskające się na bębnie).

  Firma poważnie ucierpiała podczas Wielkiego Kryzysu. Dawnych zysków nie udało się osiągnąć nawet dzięki 8-cylindrowemu modelowi Royale. W 1934 roku Olds zrzekł się kontroli nad firmą, która dwa lata później skoncentrowała się na produkcji ciężarówek. Zmarł w 1950 roku.