W przeciwieństwie do wielu innych wytwórców aut luksusowych, firma Pierce-Arrow nadal budowała swoje samochody w 1936 roku, chociaż sytuacja finansowa nie była dobra.

  Firma należąca do grupy 3P, śmietanki arystokracji amerykańskiej motoryzacji obejmującej także Packarda i Peerlessa, walczyła o przeżycie. Firma z siedzibą w Buffalo w stanie Nowy Jork schroniła się pod skrzydła Studebakera już w roku 1928. W roku 1933 grupa biznesmenów i bankierów ze stanu Buffalo wykupiła prawa do marki za okrągły milion dolarów, po czym rok później zbankrutowała. Firma kosztem miliona dolarów się zrestrukturyzowała i zaczęła działalność w maju roku 1935.

  Pomimo małego budżetu firmie udało się zdobyć na poważny redesign nadwozi na rok 1936. Auto reklamowane jako "najbezpieczniejsze auto świata" miało aż 30 zupełnych nowości technicznych (bardziej zaokrąglone linie nadwozia, wbudowany bagażnik zamiast przypinanych rzemieniami kufrów, hamulce z mechanizmem próżniowym, rama krzyżowa, motor przesunięty bardziej do przodu, skrzynia zamontowana na przedniej osi.

  Jednakże mimo przewidywań klienci nie rzucili się do salonów sprzedaży. W tym roku zarejestrowano jedynie 787 nowych aut ze statuetką Amora na masce (w roku 1935 zrobiono 875 sztuk). W roku 1937 sprzedaż zastraszająco spadła do 166 egzemplarzy, a rok później po sprzedaniu mniej niż 40 aut, kierownictwo zdecydowało się zlikwidować markę i 13 maja roku 1938 The New York Times zaanonsował bankructwo firmy.

  Duży przestronny model 1601 osadzony na podwoziu o rozstawie 139 cali kosztował 3195 $. Rzędowa ósemka o pojemności 385 cali sześciennych dawała moc 150 KM w porównaniu z 185 KM z dwunastocylindrowym silnikiem w innym droższym modelu Pierce-Arrow Twelve. Łącznie sprzedano 403 modeli 1601 zamawianych w większości z nadwoziem czterodrzwiowy sedan.