Ten niezwykły sześcioosobowy samochód został zaprojektowany przez Rusta Heinza, członka rodziny H. J. Heinzów (57 Varieties).

  Rust nie zamierzał się zajmować "obieraniem kartofli". Marzył o zawodzie projektanta przemysłowego. Skończył w 1934 roku prestiżowy uniwersytet w Yale i zamierzał zbudować swoją markę.

  W 1936 roku w wieku 22 lat młody Heinz zatrudnił firmę Bowman & Schwartz w celu zaprojektowania i budowy samochodu z nadwoziem coupe o długiej, wymuskanej linii.

  Wóz, który kosztował około ówczesnych 24,000 dolarów miał aerodynamiczne nadwozie, napęd na przednie koła, elektryczny lewarek do zmiany biegów, 4 biegi do przodu oraz zmodyfikowany Cord V-8 Lycoming przez Andy'ego Granatelli.

  Samochód zbudowano na wzmocnionym podwoziu Corda 810. Niższa rama została zbudowana z chromowanej stali molibdenowej (elektrycznie spawane stalowe rury stosowane w lotnictwie).

  Auto o stalowym podwoziu i aluminiowej karoserii nie miało klamek w drzwiach. Drzwi otwierało się poprzez naciśnięcie guzików na zewnątrz i na desce rozdzielczej.

  Wnętrze zostało wykończone całkowicie korkiem i gumą dla bezpieczeństwa, lepszej akustyki i izolacji. Prędkość maksymalna wynosiła 115 mil na godzinę.

  Ówczesna technologia pozwoliła Heinzowi na elektryczne otwieranie drzwi bez konieczności używania klamki. Maska przednia była otwierana przez specjalny hydrauliczny mechanizm. Na desce rozdzielczej oprócz podstawowych wskażników zużycia oleju i paliwa znajdowały się wysokościomierz, barometr, kompas and wskaźnik zużycia baterii. Konsola nad przednią szybą była wyposażona w światełka ostrzegawcze radia, świateł i sygnalizacji uchylonych drzwi (!).

  Ciekawostką było to, że na przednim siedzeniu mogły siedzieć cztery osoby, z czego jedna po lewej stronie kierowcy. Pozostałe dwie osoby siedziały z tyłu z tą różnicą, że tylne siedzenia były ustawione naprzeciwko siebie (przy bocznej ścianie). Osoby siedzące z tyłu mogły rozkoszować się maleńkimi łyczkami z aluminiowych kubeczków z kryształowej karafki w środkowym barku.

  Czasopisma motoryzacyjne rozpisywały się szeroko o tym supersamochodzie. Heinz został zaproszony razem ze swoją czarną przyjaciółką na uroczyste pokazanie wozu na imprezie New York World's Fair w 1939 roku.

  Heinz planował produkować Phantoma Corsair w ograniczonej liczbie sztuk po ustalonej wcześniej cenie 12,500 dolarów. Dla porównania Packard Six kosztował wówczas 888 dolarów w tym roku.

  Niestety nagła śmierć Rusta Heinza pokrzyżowała plany wprowadzenia samochodu do produkcji seryjnej. R. Heinz umarł 23 lipca 1939 roku w wieku 25 lat, w wyniku obrażeń głowy, które odniósł on poprzedniego dnia w wypadku samochodowym.

  Później ten wyjątkowy samochód przechodził z rąk do rąk, miedzy innymi trafił do braci Granatelli oraz Herba Shrinera. Potem auto odnalazł i odkupił, a nastepnie odrestaurował znany kolekcjoner z Teksasu, Harrah.

  Automobil ten "zagrał" jako tzw The Flying Wombat w filmie z 1938 roku pt. "The Young In Heart" z doborową obsadą Paulette Goddard, Janet Gaynor, Billie Burke i Douglasem Fairbanksem Jr.

  Wedle ówczesnych relacji, auto można było często spotkać we wczesnych latach 40-tych na ulicach Chicago.

  Obecnie Phantom Corsair stanowi część stałej wystawy w National Auto Museum (kolekcja Harraha) w Reno w stanie Nevada.

Zbudowany w Pasadenie w Kalifornii
Podwozie: Bohman & Schwartz/Heinz
Całkowity koszt: $24,000 w 1938 roku
Motor: Lycoming (Cord) dolnozaworowy V-8, moc 190 KM
wiercenie: 3-1/2 cala
suw: 3-3/4 cala
pojemność: 288.6 cali sześciennych