Hudson odświeżył na rok 1954 podwozie pamiętające jeszcze rok 1948. Łagodniejsze boki nadwozia, szersze i niższe nadwozie, jednoczęściowa przednia szyba, nowa deska rozdzielcza to tylko niektóre z nowości w tej maszynie. Mechanicznie, auto pozostało niezmienione. Należy tu złożyć hołd inżynierom i projektantom pełnym innowacji i pomysłów, którzy mimo skromnego budżetu zdołali wyczarować jedno z najpiękniejszych designów w historii amerykańskiej motoryzacji.

  Deska rozdzielcza była całkiem nowoczesna i czytelna, nadal używano charakterystycznego dla firmy Hudson prędkościomierza: cyfra 1 oznaczała 10 mil na godzinę, 2 - 20 mil na godzinę itd. Po raz pierwszy w roku 1954 w modelach Hudson zastosowano serwo kierownicy.

  Wnętrze Hudsona było delikatnie obramowane chromem, standardem był welur Bedford tworzywo tzw. Plastihide w brązie, niebieskim i zieleni. Klienci mogli wybierać kolory nadwozia z kolorów (terminologia angielska i bardziej sugestywne nazwy) - Roman Bronze, Pasture Green, Algerian Blue, St. Clair Gray, LIpstick Red lub Coronation Cream.

  Modele Hudsona Hornet nazywane były często "Step Down" (Wskakuj na stopień), gdyż dosłownie wskakiwało się do samochodu. Wśród najszybszych aut z lat pięćdziesiątych, Hudsony znajdowały się w czołówce. Tu trzeba koniecznie wspomnieć, że właśnie Hudsony wygrały 22 z 37 głównych wyścigów NASCAR w tym roku.

  Na masce umieszczono motyw rakiety, zresztą nadwozie z boku przypominało pocisk. Wnętrze było zaskakująco obszerne. Trzeba zauważyć różnicę w linii nadwozi 2- i 4-drzwiowych. Tylko malutkie ogonki - nowość na rok 1954 - o tym przypominały. Niestety Hudson nie oferował V8, co później stało się przyczyną likwidacji marki.