Duesenberg SJ z 1932 był wersją z kompresorem sławnego modelu J. Jego cechami charakterystycznymi były cztery metalowe rury wydechopodobne ustawione po prawej stronie silnika. Z powodu kompresora trzeba było między innymi przełożyć pompę wodną i filtr oleju oraz kolektor ssący ponad głowice cylindrów i przedłużyć je na zewnątrz.

  Model SJ zbudowano w 35 egzemplarzach, których rury zewnętrzne stały się ulubionym elementem wyposażenia również dla samochodów bez kompresora, a które są też czasami stosowane przez restauratorów. Była to ostatnia konstrukcja Freda Duesenberga, który zmarł w lipcu 1932 roku na zapalenie płuc w kilka tygodni po wypadku, po którym zdawał się szybko powracać do zdrowia.

  Modele noszące oznaczenie SJ były budowane od maja 1932 do października 1935. Duesenberg SJ posiadał w większości krótszy z dwóch rozstawów (3618 mm) i nadwozie kosztowało w 1934 8 tys. dolarów i 10 tys. dolarów w 1935.

  Ostatnie podwozie Duesenberga powstało w 1937, jednakże dopiero na początku roku 1940 jako gotowy ostatni Duesenberg dotarł do właściciela, niemieckiego artysty Rudolpha Bauera, który zamierzał zamówić nadwozie w firmie w Niemczech, jednakże zrezygnował i zaraz potem wyemigrował do Stanów. Kontrakt na nadwozie przejęła firma Rollson, poprzednio Rollston. Pokazany na rysunku to kabriolet z kołami zapasowymi sięgającymi błotników i pochromowaną atrapą chłodnicy, a który zupełnie nie przypominał właśnie Duesenberga.