Errett Lobban Cord budował w latach dwudziestych XX wieku swoje automobilowe imperium i chciał przyciągnąć uwagę klientów czymś oryginalnym. Kupił więc od Harry'ego Millera patent na napęd na przednie koła i polecił swoim inżynierom zbudowanie samochodu osobowego z takim napędem, do tej pory było tylko kilka prototypów i samochodów wyścigowych.

  Mimo sugestii fachowców zdecydował się umieścić silnik przed osią zamiast skrzynią dla lepszego efektu stylistycznego. Auto było o 30 cm niższe od ówczesnych samochodów, a obniżoną linię potęgowały dodatkowo duże koła. Auto bardzo spodobało się Amerykanom i w okresie od jesiennej prezentacji do końca roku 1929 sprzedano 800 sztuk tego samochodu. Zaraz wyszły na jaw wszystkie wady konstrukcji. Przeguby osi ukręcały sie z powodu braku smarowania, a nacisk na przednie koła był za mały i auto nie mogło wjechać na górę - udawało się wykonać ten manewr tylko na ... wstecznym biegu.

  Inżynierowie Harry Miller i Cornelius van Ranst jako specjaliści od konstrukcji aut wyścigowych w wielkiej mierze przyczynili się do budowy tejże maszyny. Za napęd służyl silnik rzędowy 8-cylindrowy firmy Lycoming o mocy 125 PS.

  Cena modelu L-29 kształtowała sie początkowo pomiedzy 3095 a 3295 $, by później w 1930 spaść. Produkcja tej wspaniałej maszyny została wstrzymana po 31-tym grudnia 1931 roku po ukończeniu tuż ponad 5-ciu tysięcy sztuk.