Amerykanin w Polsce

	W 1961 roku, podczas Indianapolis 500, pojawiła się wyścigówka z centralnie umieszczonym (za kierowcą, przed tylną osią) silnikiem. Nie był to całkiem nowy pomysł. Na ceglanym owalu ściagały się maszyny o podobnej konstrukcji. Wśród nich najsłynniejsze były Gulf-Millery. sponsorowane przez Gulf-Oil, zaprojektowane i zbudowane przez Harryego Millera. Pomino startów w różnych zespołach nie odniosły żadnych zwycięstw, i do historii przeszły bez wiekszego echa. Amerykańskimi torami zawładnęły roadstery - solidne, masywne maszyny z silnikami z przodu i napędem na tylne koła. Trudne technicznie i urozmaicone tory europejskie zachęcały konstruktorów do budowania i eksperymentowania aut, które coraz szybciej poruszają się po krętych trasach wyścigów różnych formuł. Po wojnie w wyniszczonej Europie sporym powodzeniem cieszyły się F2 i F3. Tam też najczęściej pojawiały się nietypowe konstrukcje, np. "pięćsetki" Charlesa Coopera. Wkrótce zmiotły one całą konkurencję w F3, a w połowie lat pięćdziesiątych zdominowały F2. W 1959 i 1960 roku Cooper zdobył Mistrzostwo Konstruktorów w F1. Ostatni wyścig eliminacji odbywał się na jesieni w USA. Wtedy narodził się pomysł, aby Cooper wystartował w wyścigu 500 mil Indianaopolis. Dzięki finansowej pomocy amerykańskich sportsmenów, zaintrygowanych nową konstrukcją, Cooper przygotował auto. Pojemność silnika powiększono z 25 do 2,9 l, moc wzrosła do 252 KM. Amerykańskie maszyny niały ok.100 KM więcej. Brak mocy uniemożliwiał wyprzedzanie, dlatego pokonywał zakręt w powolnym tempie amerykańskich roadsterów, nie mogąc ich wyprzedzić na prostej. Maszyna ukończyła jednak bieg na wysokiej, dziewiątej pozycji. Stało się jasne, że dni wyścigówek z silnikiem umieszczonym z przodu są policzone. Wzdłuż i wszerz Ameryki, w różnych małych warsztatach, praca nad nową generacją bolidów trwała od rana do wieczora. Tom i Dick Holynski, wykorzystując zdjęcia Coopera, pierwsi skonstruowali taki pojazd. Projektowanie i budowa zajęły im niemal dwa lata (1961 i 1962). W kolejnym sezonie auto jeździlo po torach, sponsorowane przez lokalnego McDonalda! Pojazd braci Holynski nie zdobył żadnych słynnych pucharów. W 1965 roku "Indy" 500 wygrał Jim Clark, startujący Lotusem z centralnie umieszczonym silnikiem Forda. Był to nie lada wyczyn - po raz pierwszy od 1946 roku wygral pojazd z motorem innym niż Offy, po raz trzeci od 1927 roku silnika nie wzorowano na konstrukcjach Harry'ego Millera i po raz pierwszy od 1916 zwycięzcą nie został Amerykanin.

  W 1961 roku, podczas Indianapolis 500, pojawiła się wyścigówka z centralnie umieszczonym (za kierowcą, przed tylną osią) silnikiem. Nie był to całkiem nowy pomysł. Na ceglanym owalu ściagały się maszyny o podobnej konstrukcji. Wśród nich najsłynniejsze były Gulf-Millery. sponsorowane przez Gulf-Oil, zaprojektowane i zbudowane przez Harryego Millera. Pomino startów w różnych zespołach nie odniosły żadnych zwycięstw, i do historii przeszły bez wiekszego echa. Amerykańskimi torami zawładnęły roadstery - solidne, masywne maszyny z silnikami z przodu i napędem na tylne koła.

  Trudne technicznie i urozmaicone tory europejskie zachęcały konstruktorów do budowania i eksperymentowania aut, które coraz szybciej poruszają się po krętych trasach wyścigów różnych formuł.

  Po wojnie w wyniszczonej Europie sporym powodzeniem cieszyły się F2 i F3. Tam też najczęściej pojawiały się nietypowe konstrukcje, np. "pięćsetki" Charlesa Coopera. Wkrótce zmiotły one całą konkurencję w F3, a w połowie lat pięćdziesiątych zdominowały F2. W 1959 i 1960 roku Cooper zdobył Mistrzostwo Konstruktorów w F1. Ostatni wyścig eliminacji odbywał się na jesieni w USA.

  Wtedy narodził się pomysł, aby Cooper wystartował w wyścigu 500 mil Indianaopolis. Dzięki finansowej pomocy amerykańskich sportsmenów, zaintrygowanych nową konstrukcją, Cooper przygotował auto. Pojemność silnika powiększono z 25 do 2,9 l, moc wzrosła do 252 KM. Amerykańskie maszyny niały ok.100 KM więcej. Brak mocy uniemożliwiał wyprzedzanie, dlatego pokonywał zakręt w powolnym tempie amerykańskich roadsterów, nie mogąc ich wyprzedzić na prostej. Maszyna ukończyła jednak bieg na wysokiej, dziewiątej pozycji. Stało się jasne, że dni wyścigówek z silnikiem umieszczonym z przodu są policzone.

  Wzdłuż i wszerz Ameryki, w różnych małych warsztatach, praca nad nową generacją bolidów trwała od rana do wieczora. Tom i Dick Holynski, wykorzystując zdjęcia Coopera, pierwsi skonstruowali taki pojazd. Projektowanie i budowa zajęły im niemal dwa lata (1961 i 1962). W kolejnym sezonie auto jeździlo po torach, sponsorowane przez lokalnego McDonalda! Pojazd braci Holynski nie zdobył żadnych słynnych pucharów.

  W 1965 roku "Indy" 500 wygrał Jim Clark, startujący Lotusem z centralnie umieszczonym silnikiem Forda. Był to nie lada wyczyn - po raz pierwszy od 1946 roku wygral pojazd z motorem innym niż Offy, po raz trzeci od 1927 roku silnika nie wzorowano na konstrukcjach Harry'ego Millera i po raz pierwszy od 1916 zwycięzcą nie został Amerykanin.