Harley Earl nazwał ów dream car mianem sławnej solnej pustyni w stanie Utah. Przez wiele lat panowało przekonanie, że zbudowano auto tylko w jednym, jedynym egzemplarzu. W rzeczywistości zbudowano dwie sztuki, które istnieją do dzisiaj (z czego jeden jest w kolekcji Joe Bortza).

  Bonneville Special były osadzone na podwoziu o rozstawie osi 100 cali. Jeden był pomalowany na czerwonawy-brązowawy kolor metalik, drugi na zielony (także metalik). Dach był całkowicie przeszklony. Górna część dachu uchylała się górę w momencie dotkmięcia klamki w drzwiach. W środku były pojedyncze fotele przedzielone konsolą. Jednostką napędową był zmodyfikowany ośmiocylindrowy rzędowy motor.

Link do prospektu